web
analytics

onthullend

  • Raf Coppens Fansite had weer een Q&A met Vitalski

    131118

    Hij stond de jongste maanden frequent in TV-Familie, hij deed onlangs een interview-marathon in Antwerpen, hij schopt wild om zich heen en weet als geen ander hoe het er aan toe gaat in de Vlaamse showbizz: Vitalski wordt voor de 2e keer door deze website met vragen overladen.

    Jimmy: Binnenkort trek je weer doorheen Vlaanderen met je voorstellingen 'Blauwbaard' en 'Intiem'. Wat mogen de mensen zoal verwachten?

    Vitalski: Ik hoop in ieder geval dat men op voorhand begrijpt dat deze voorstellingen onderling behoorlijk van elkaar verschillen. Al is het zo dat ik in beide gevallen intens word begeleid door multi-instrumentalist Martin Jansen.

    Er kan wel eens een grapje van de ene vertoning naar de andere overvloeien, maar "Blauwbaard" is veel meer een verhaal, terwijl "intiem" een erg klassieke conference is.

    "Blauwbaard" wordt vooruitgestuwd door een dringend verteltempo, dat toneelstuk mijmert zelden, het schrijdt met zevenmijlslaarzen door de tijd.

    De muziek, veelal barokke piano, is van de vertelling niet te onderscheiden. In zekere zin beschouw ik "Blauwbaard" dan ook als een partituur.

    Wat niet wegneemt dat er niet te lachen zou vallen! Zelfs is het in zijn geheel een tamelijk boertige vertelling, omtrent ontploffende teelballen en vrouwen die vrijwillig hun eigen nek omwringen. Feitelijk is "Blauwbaard" een staaltje "comedia dell'arte", een "klucht".

    "Intiem" is een conference, dat wil zeggen: eerder dan te vertellen, causeer ik; ik vertel uit de losse pols en kabbel van het ene thema naar het andere. De hoofdstukjes worden aangebracht door duidelijk afgelijnde liedjes; smartlappen als "Ciske de rat" en "Een kind zonder moeder", maar ook een komisch hertaald klassiek lied van Schubert...

    Het is een grote uitdaging om deze dingen tesamen mee op tour te nemen. Zo blijf ik aldoor het gevaar van automatische piloot pareren. Als je eergisteren nog "Blauwbaard" gespeeld hebt, maar gisteren nog "intiem", dan moet je vandaag toch weer helemaal beginnen oefenen als er terug "Blauwbaard" voor de deur staat.

    Jimmy: Sinds een paar maanden doe je het duidelijk wat rustiger aan. Een bewuste keuze?

    Vitalski: Ik werk altijd even hard, maar op dit ogenblik merk je daar minder van dan vorig jaar, omdat de Vlaamse televisie een soort banvloek over me heeft uitgesproken. Vroeger wilden ze mij iedere dag op televisie, nu helemaal niet meer. Mijn tegenstanders hebben het gewonnen op mijn voorstanders.

    Toch heb ik twee nieuwe boeken voor mijn romancyclus "De geur van nat haar" weten klaar te stomen. Mijn striptekenstudio komt nog steeds iedere week bijeen om hard te produceren. En zo'n marathon-interview als dat van midden augustus, waarin ik twintig uur lang werkelijk non-stop werd geïnterviewd, ja: dat moet je natuurlijk voorbereiden.

    Jimmy: Je dook geregeld op in de roddelblaadjes dit jaar. Hoe ernstig moeten we deze opvallende verhalen nemen over jou?

    Vitalski: Op een voetbalveld moet je niet willen tennissen, ieder veld heeft zijn eigen regels, en zo gaat het het ook met tijdschriften en kranten. Ik werk mee met alle media die zich aandienen. Maar je moet niet hopen om in pakweg "Dag allemaal" het verschil tussen Rousseau en Diderot te mogen gaan uitleggen. "When in Rome, act like a Roman". Dus in de tabloids heb ik er inmiddels een gehele soap op zitten. Eerst mijn huwelijk met de bijna tachtigjarige Irene Vervliet, dan mijn vermeende drugsverslavingen. Het laatste nieuwe was dat ik opeens verliefd werd op een man. Té ernstig hoeft men het allemaal niet te nemen. Men zegt wel eens dat het kinderachtig van mij is om hieraan mee te werken, maar ik heb niet erg veel keuze. Als ik moet wachten tot 'De standaard der letteren' mij opbelt, dan sta ik binnen twintig jaar nog steeds waar ik twintig jaar geleden al stond. in de praktijk ben ik te slim voor de grote massa (dus ogenschijnlijk 'te hautain'), maar te weinig diplomatisch voor de cultureel correcte elite. Voor mijzelf is mijn aandeel in de tabloids een vorm van pop-art, al merk ik dat er maar weinigen daarin mee zijn... Hoewel, ja hier en daar heb ik toch al gehoord - "Hey Vitalski - ik heb smakelijk gelachen met dat artikel gisteren!" dan is het al goed, ik heb geen extravagante ambities.

    Jimmy: Binnenkort doe je weer de presentatie van de Comedy Stage op Zuiderzinnen. Hoe bereid je zo'n job voor en hoe sta je tegenover de artiesten die er zullen optreden (o.a. Bert Kruismans en Nigel Williams)?

    Vitalski: De acteur heeft een moeilijke job: als hij goed acteert, zié je niet dat hij acteert, en zegt men: nu ja, daar is niks aan, hij staat gewoon zichzelf te wezen; maar als je wel laat zien dat je acteert, dan is het ook niet goed, want dan kom je niet naturel over. De acteur kan geen goed doen, en ongeveer eenzelfde, paradoxale lotsbestemming is de presentator beschoren. Lult hij teveel uit zijn eigen nek, dan loopt hij de voorstelling in de weg - hij is er om de anderen een forum aan te reiken en niet voor zijn eigen beheptheden; maar zeg je dan gewoon: "Dames en heren, applaus voor deze smurf hier" en je gaat weer af, dan is het ook noppes, dan zeggen ze dat je je voeten eraan veegt.

    Meestal handel ik maar naar gelang mijn gevoelens. Ik ben blij dat er geen uitgebreide soundchecks bij te pas komen, da's zo een van de voordelen van comedy. Ik geloof dat ik intussen al de halve Belgische hel aan mekaar heb gepresenteerd en als daar ingewikkelde drumstellen bij komen zien, dan kom je met barstende koppijn weer thuis. Als de duivel bestaat, dan laat hij winden in de vorm van een soundcheck, zei mijn grootvader altijd al.

    Sinds kort heb ik mij op politieke humor gestort, wat redelijk verbazingwekkend is, ook voor mijzelf - ik was er tot dusver mijn levenlang allergisch aan. maar het gebruikelijke Vitalskiaanse universum (kwade vrouwen met grote borsten, onverwachte zwangerschappen en vreemde nonkels) inspireert mij eventjes minder. Nu plotseling is het werkelijk kicken om dingen uit de krant op te vissen en naar mijn hand te drukken - je ziet de spontane resultaten daarvan dagelijks op mijn weblog, "Vitalski tv". Wellicht gaat dat materiaal in mijn teksten voor Zuiderzinnen kruipen. Dus wordt het een primeur voor mij én voor het publiek. Ik zie er ten zeerste naar uit, het is daar ginder een van de weinige plekken waar ik niet bang ben voor een mes in mijn rug, ik ben er al vanaf de eerste editie, jaar in, jaar uit; da's bijna zoiets als "De nachten". Niemand hoeft mij daar nog te vertellen wat ik wel mag en wat ik niet mag. Da's ook tof aan ietsje ouder worden hé.

    Bert Kruismans en Nigel Williams vind ik allebei zeer grote artiesten. Ze zijn al lang bezig en weten perfekt waar ze voor staan. Ze zijn integer met hun ding bezig en hun successen verdienen ze. In de media valt er al eens een woord hier of daar, ik vind eigenlijk dat ze oneerlijke dingen over me hebben gezegd. Bijvoorbeeld Bert Kruismans heeft in "De morgen" gepubliceerd dat ik met mijn stunthuwelijk het huwelijk van Arnon Grunberg heb geplagieerd; maar ik was daar vijf jaar eerder mee dan Grunberg. Als je iemand wil inblikken, moet je wel je bronnen natrekken. Maar zelf heb ik ook al flink wat onware dingen geschreven in mijn eigen columns, we zijn allemaal maar dieren, niemand is perfekt. Nigel heeft mij ook wel eens geschoffeerd: Chris Van Camp schreef een slechte column over hem, maar hij beschuldigde mij daarvoor - hoewel ik met die column niks te maken had. Nigel heeft toen naar àlle humoristen in Vlaanderen een mail gestuurd om uit te leggen waarom ik een eikel ben. Dat deed pijn, omdat ik in diverse kranten juist allerlei goede dingen over hem schreef, ook al vijftien jaar geleden in "De nieuwe gazet", toen nog niemand van hem gehoord had. Sindsdien ben ik er dan ook uitgestoten. Toch mag ik Nigel zeer wel. Hij heeft voor mij eens een applaus gevraagd in een volle Bourla, hoewel ik gewoon maar in het publiek zat. Dat soort attenties is zeer ontroerend, dat zijn de goede momenten, die draag je mee tot je laatste snik. Al de rest zijn botsinkjes, bijna onvermijdelijk in onvoorspelbare carrières als de onze. Er wordt ook niemand vergast of zo hé. het is allemaal maar entertainment.

    Jimmy: Je deed vorige maand een unieke stunt: je liet je 20 uur lang interviewen door 40 zelfstandige denkers die ieder gedurende 30 minuten vragen op je afvuurden (o.a. Marc Van Peel, Patrick Janssens, Rick De leeuw...). Hoe kijk je terug op deze ervaring en wat heb je eruit geleerd?

    Vitalski: Dat marathon-interview was een van de meest geslaagde evenementen die ik ooit mocht beleven. Het geleek meer een feest dan een optreden. Sommige mensen die van plan waren om maar een uurtje langs te komen, zijn vijf uur lang blijven rondhangen.

    Ik speel wel met de gedachte om iets soortgelijks opnieuw te doen, maar anderzijds schrik ik er voor terug; je wil het goede altijd wéér, maar meestal help je het dan om zeep.

    Op een paar inzinkingen na, bleef ik tot de laatste snik goed geconcentreerd. Wat me ook zeer aangenaam verraste, was dat er om half vier 's nachts nog steeds een mooie honderdtal mensen in het publiek zaten. Da's redelijk uniek hoor, een theaterstuk dat om half vier 's nachts nog volk trekt...

    Wat ik ervan geleerd heb? Niet veel... het idee dat we van dingen bijleren, is wat overschat. We weten niets en we sterven zonder iets essentieels aan de weet te komen in de loop van die paar seizoenen. Het begin van alle wijsheid is weten hoe weinig je weet...

    Jimmy: In je nieuwste internet-project 'Vitalski-tv' ben je scherper dan ooit en uit je je ongenoegen over de trage vorming van de nieuwe regering. Gaat Vitalski een nieuwe richting inslaan als kuitenbijtende stand-up comedian of is dit een slechts een tijdelijke faze?

    Vitalski: Je hebt gelijk dat ik met die filmpjes voor mijzelf in een volstrekt nieuwe thematiek verzeild ben geraakt. Ik had een gesprek met Kamagurka, die zei me: hoe kan het dat de Vlaamse politiek zo erg apocalyptisch bezig is, maar dat er geen humoristen over gaan? Het klopt wel dat Coppens en consoorten zich met actuele politieke humor bezighouden, en ze zijn daar erg bedreven in, maar na al die jaren staan ze een beetje op automatische piloot. Voor mij is dit thema nu iets dat zich plotseling keihard aan mij opdrong. Vooral dat aplomb waarmee de splitsing van België ineens naar voren wordt geschoven, ook door politici die 'christen' in hun naam hebben staan, en dus doordrongen zouden moeten zijn van het concept van broederlijk delen. Want waar gaat het over? Wij Vlamingen moeten ons geld aan die Walen afgeven - dàà rover gaat het, en dà t is wat de Vlamingen kwaad maakt. Met andere woorden: dat separatisme is gewoon een inhoud van 'ikke ikke ikke en de rest kan stikke'. Een vijfjarige leren ze aan waarom zo'n houding niet deugt.

    Jimmy: Je gaat volgend jaar ook de baan op met Guido Belcanto en Lady Angelina. Hoe ver staan de voorbereidingen daarvoor en wat is je rol in dit unieke project?

    Vitalski: Er is al flink wat gedaan voor dat projekt. De voorstelling wordt opgebouwd rond een authentiek Decap-orgel, en het unieke is dat er speciaal hiervoor gloednieuwe matrijzen worden gemaakt, van door Guido en Martin Jansen gecomponeerde muziek. Je kan je voorstellen hoe opwindend het is voor een muzikant, om in 2007 nog zo'n buitenkans te mogen beleven. zo'n Decap-orgel, da's een ander paar mouwen dan al die computerbrol hé? Toevallig staan dien orgels uitgerekend deze tijden ook weer erg in de belangstelling, Anciaux heeft er een paar nationaal van aangekocht.

    Zelf heb ik voor dit toneel wel nog geen zak uitgestoken, ik ga er, na al dat onophoudelijke toeren met one man shows, extra hard van genieten om te mogen verdwijnen in een groepsverband. De stress van daar alleen te staan mag je niet onderschatten... sta je met zijn vieren op een podium, dan deel je die druk (de wet van Pascal); je geniet van het succes als anders, maar bij gebrek aan succes deel je wel de klappen. Bij groepsbewegingen heb je dus alleen maar te winnen!

    Jimmy: 2008 komt er aan: welke creatieve vondsten van Vitalski zullen dan op de wereld losgelaten worden?

    Vitalski: Het voorjaar van 2008 is dus dat Belcanto-ding, en in het najaar ga ik dus zeker en vast met de one man show "Mijn leven met Leterme" toeren, die ik nu al behoorlijk koortsachtig aan het uittekenen ben. En verder de usual stuff: blijven ploeteren met tekenstudio Vitalski, blijven musiceren met de Oranje Houtzagerij, blijven geloven in het hier en nu en in de liefde achter alles...

    Interview afgenomen op 9 september 2007
    Meer over Vitalski op zijn knappe MySpace: (http://www.myspace.com/vitalbaeken)
    En uiteraard op zijn beruchte blog:
    Bij deze wens ik Vitalski te danken voor de uitgebreide antwoorden.